W Walentynki częściej niż zwykle pytamy o miłość i siłę fatalnych zauroczeń. Bo kochać to nie tylko o miłości mówić, ale przede wszystkim potwierdzać ją dowodami uczuć - zakochani nie mają tak łatwo. Z drugiej strony rutyna tym kochającym "miłością pierwszą" wcale nie pomaga. A jak to jest z uczuciami - ich trwałością nie tylko u homo sapiens?

"Taniec godowy", "obrączkowanie" i - koniec końców - "ptasie wesele"... Utarte schematy w języku pokazują, że coś o miłości jest na rzeczy - i to w niejednej, ptasie gromadzie... Nic bardziej mylnego, bo natura nie tylko nie znosi próżni, ale bywa też niekonsekwentna.

Ptakami badawczo zajmuje się dr Grzegorz Wieczorek, ornitolog i biolog w kaliskim III Liceum im. Mikołaja Kopernika. Zasada jest prosta - im mniejsze gatunki tym (niestety) większa, uczuciowa niestałość. O tę przypadłość gatunkowych "maluchów" pytaliśmy w rozmowie z radiemCENTRUM dra Wieczorka:

"To faktycznie mniejsza wierność - taka okresowa, podczas lęgu i, powiedzmy, rozpada się ten związek na czas jesienno-zimowy. I od nowa, wiosną ptaki łączą się z nowymi partnerami na czas lęgowy, a później następuje rozpad 'ptasiego pożycia'.
90% gatunków skrzydlatych to monogamiści, ale to monogamia raczej w formie społecznej, nie genetycznej. Żyjące razem w parze dwa ptaki wychowują bowiem wspólne potomstwo, które często w jednym gnieździe genetycznie nie jest jednorodne, np. na 5 piskląt 2 pochodzą od innego ojca".

Klasycznymi monogamistami w Polsce są łąbędź niemy czy duże gatunki orłów, w tym nasz polski bielik. Z obcych gatunków to papużki nierozłączki, a sposród ssaków lojalny w miłości jest... wilk. Z kolei typowymi poligamistami wśród rodzimej fauny są kuraki - dużym powodzeniem wśród miłosnych partnerów cieszy się bażant.