Za nami święta początku listopada, które - żyjącym - kojarzą się głównie ze wspomnieniem, o tych, którzy (być może do niedawna jeszcze) byli z nami.

Odejścia, których sensu szukają nie tylko wierzący, ale które próbuje tłumaczyć też nauka, wiążą się z koniecznością doświadczenia i przeżycia żałoby.

"To proces, przez który trzeba przejść w pełni świadomym. Każda śmierć, zwłaszcza nagła, jest dla żyjących nową sytuacją" - mówi w rozmowie z radiemCENTRUM psycholog kliniczny i trener Piotr Grzelak:

"Żałobę możemy rozumieć jako stan pewnego smutku, cierpienia żalu, a nawet bólu związanego z utratą kogoś lub czegoś dla nas ważnego. Te wszystkie uczucia to naturalna reakcja; muszą się wręcz pojawić, żeby ten proces przebiegł w sposób zdrowy.

Psycholodzy podzielili żałobę na 5 etapów: faza szoku i zaprzeczenie, gniew i bunt, targowanie - takie samo z sobą oraz depresję i akceptację. Osobom przeżywającym żałobę pomagamy przez słuchanie ich, poświęcanie im czasu, zachęcanie do mówienia o osobie zmarłej, by jak najbardziej oswajać je z zaistniałą sytuacją."

na fot.: Piotr Grzelak / psycholog kliniczny i trener

Nie sposób porównać doświadczania żałoby na gruncie wiary czy nauki. Za każdym, indywidualnym, przeżywaniem stoi czyjaś pamięć o tych, który zakończyli już ziemskie życie.

Poetka noblistka, mówiąc wręcz o nakazie pamięci, chyba najtrafniej oddała to słowami: Umarłych wieczność dotąd trwa, dokąd pamięcią im się płaci.