We wtorek przed kaliskim ratuszem odbyła się uroczystość związana z 70. rocznicą wybuchu II wojny światowej. W towarzystwie zgromadzonych licznie pocztów sztandarowych złożono kwiaty i zapalono znicze pod tablicą upamiętniającą ofiary wojny i okupacji. Była też okazja do rozmów i wysłuchania wspomnień tych, którzy przeżyli.

"1 września była taka sama pogoda jak tutaj. - Już byłem w wojsku, zmobilizowany i wyszkolony, i dowodziłem plutonem artylerii przeciwpancernej. - Ja pełniłem wówczas służbę wartowniczą na dworcu towarowym w Poznaniu i odłamkiem bomby zostałem draśnięty delikatnie w lewe udo. Byłem strasznie dumny i uważałem siebie wówczas za bohatera. - Ja 1. września to jeszcze byłem za młody, żeby iść do wojska. Przyjąłem to ze strachem i widziałem, że się źle dzieje. - A ja wypatrywałem samolotów. Czekałem na angielskie i francuskie. - Ja też miałem dopiero 14 lat. Uciekałem z rodzicami przed Niemcami. Komunikaty były sprzeczne i w związku z tym kluczyliśmy wokół niektórych miejscowości."

Trwająca prawie 6 lat wojna sprawiła, że wszyscy nasi rozmówcy z czasem stanęli w obronie Ojczyzny. Wczoraj mieli okazję, by powiedzieć z dumą, że wypełnili swój obowiązek. Wielka szkoda, że tak mało było na uroczystości tych, dla których wywalczyli wolność przelewając własną krew. Jak się wydaje, wdzięczność nie jest naszą mocną stroną.

delurarc.fm