Do Zamku w Gołuchowie (pow. pleszewski) mają powrócić dwa obrazy z kolekcji zgromadzonej przez Izabellę z Czartoryskich - Działyńską. Zrabowane w czasie okupacji dzieła sztuki, po wojnie uznane za zaginione i wpisane do bazy strat wojennych, zostały zidentyfikowane w Museo Provincjal de Pontevedra w Hiszpanii. To tam odbyło się oficjalne przekazanie XV-wiecznego dyptyku Piotrowi Glińskiemu, Ministrowi Kultury i Dziedzictwa Narodowego.

Kolekcja dzieł sztuki zgromadzona przez Izabellę z Czartoryskich - Działyńską należała do największych w Europie w II połowie XIX wieku. Utworzona przez księżnę Ordynacja Czartoryskich miała zapewnić środki na jej utrzymanie. Tak było do 1939 roku. W czasie okupacji kolekcja została rozproszona i zrabowana przez Niemców, a po wojnie przez Rosjan. Część zbiorów wróciła do Polski, m.in. z Ermitażu w Związku Radzieckim, z zamku Fishchorn w Austrii, gdzie je odnaleziono. Niestety, nie wszystko wróciło do Gołuchowa, część została w Muzeum Narodowym w Warszawie i w Krakowie. Teraz Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego obiecuje, że XV-wieczny dyptyk z warsztatu Dierica Boutsa "Mater Dolorosa" i "Ecce Homo", który pracownicy ministerstwa zidentyfikowali w zbiorach Museo Provincjal de Pontevedra w Hiszpanii i który został przekazany polskiej stronie, wróci do Gołuchowa. Dokładna data wywozu dyptyku z Polski nie jest źródłowo potwierdzona. Wiadomo jednak, że obrazy te znajdowały się na liście administracji niemieckiej prowadzącej systematyczną grabież dzieł sztuki na terenie okupowanej Polski. Po wojnie obrazy holenderskiego malarza znalazły się na liście strat wojennych.

"Życie codzienne mieszkańców Pleszewa w drugiej połowie XVIII wieku" - to najnowsza publikacja, odkrywająca tajniki dziejów miasta Pleszewa. Jest rozprawą doktorską Artura Makowskiego - absolwenta studiów doktoranckich na Wydziale Historii Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza w Poznaniu. Promocja odbyła się w Muzeum Regionalnym w Pleszewie, gdzie książkę można kupić. A o ciekawostkach, które można tam znaleźć opowie reporterka RC Irena Kuczyńska

Zakres chronologiczny publikacji, która liczy 370 stron, obejmuje lata 1750 - 1793, kiedy to Pleszew został zajęty przez wojska pruskie. Natomiast zakres przestrzenny obejmuje obszar miasta lokacyjnego z przedmieściami. Pleszew nie miał murów ani bram. W 1793 roku miasto liczyło 1509 mieszkańców, przy czym w Rynku, gęsto zabudowanym, mieszkali najbogatsi. Rynek i cztery główne ulice były brukowane. Specjalną drogą wywożono na pola gnój. Jeszcze był w mieście dwór, ale już podupadał. Były dwa kościoły - fara i kościół św. Ducha ze szpitalem oraz oratorium św. Floriana przy ul. Jarockiej. Pleszewska rodzina miała średnio pięcioro dzieci, do jedzenia używano łyżek, ziemniaki pleszewianie zaczęli jeść dopiero w 1790 roku. Najczęściej umierali na przednówku. Nie hodowali kóz, wierzyli w przesąd, że "diabeł przyjmuje postać kozła a w kozim mleku są siły nieczyste". Mało kto umiał czytać i pisać, nawet niektórzy urzędnicy podpisywali się "ręką trzymaną" albo krzyżykami. Za pobicie wójta groziła kara cielesna - 400 plag, które wymierzano na Rynku. Zęby wyrywał i kości nastawiał cyrulik. Właścicielkami miasta Pleszewa były kobiety Marianna z Sapiehów i Ludwika z Koźmińskich, rządziły jako rozwódki albo wdowy. Te i wiele innych ciekawostek, znajdą miłośnicy lokalnej historii w książce Artura Makowskiego.